به سلامتی داوطلبی که ریده توی کنکورش و رفته!
به سلامتی استادی که یک سال کلاس رو گا***!
به سلامتی آموزشگاهی که استاد و بچه‌ها رو با هم گا***!
به سلامتی سازمان سنجش که همه رو نموده!
به سلامتی داوطلبی که تو قلم‌چی بیش‌تر از کنکورش استرس داره!
به سلامتی معلم‌هایی که می‌گن طراح کتاب آبی قلم‌چی‌ن! (آخه اوسکل، آبی قلم‌چی که سوال‌های کنکور ِ مرد حسابی)
به سلامتی مدرسه‌ای که هیچ ۲سالی ۲تا معلم تکراری نداره! (می‌زنه استقبال و قبولی)
به سلامتی آموزشگاهی که آرام‌فر فقط یک جلسه توش درس می‌ده ولی تا آخر سال اسم‌ش پای بیلبورد چهارراه بلوار دریا هست!
به سلامتی معلمی که می‌گه قبل از عید تموم می‌کنه! (هه‌هه)
به سلامتی معلمی که قول ۱۰۰٪ زدن می‌ده!
به سلامتی اون اوسکلی که حرف‌های اون‌ها رو باور می‌کنه!
به سلامتی مشاوری که تابستون می‌گه هنوز واسه خوندن زوده، تو پاییز می‌گه دیره، تو زمستون می‌گه دیگه امیدی نداشته باش و آخر اردیبهشت هم می‌گه هنوز وقت واسه شروع هست!
به سلامتی مامان بابا‌هایی که فکر می‌کنن بچه‌هاشون توی کتاب‌خونه دارن درس می‌خونن!
به سلامتی بچه‌هایی که از نیم ساعت آخر کتاب‌خونه بیش‌تر از ۱۱ ساعت و نیم قبل‌ش استفاده می‌کنن!
به سلامتی اون شب زنده‌داری‌ها!
به سلامتی اون پول‌های تاکسی!
به سلامتی اون پول‌های جزوه و کتاب!
به سلامتی اون همایش‌ها!
به سلامتی دل‌داری‌ها!
به سلامتی اون همه کتاب نخونده!
به سلامتی کلاس‌های فوق‌العاده‌ی شبونه و جمعه خراب کن!
به سلامتی اون همه مطلب که همه خوندن و تو نخوندی و تو کنکور نیومد، و به سلامتی اون همه مطلبی که بلد بودی و هیچ‌کس بارش نبود و باز هم تو کنکور نیومد!
به سلامتی زرد قلم‌چی!
به سلامتی هفته‌ی آخر!
به سلامتی مداد و پاک‌کن!
به سلامتی نکته برداری‌ها!
به سلامتی روز قبل از کنکور!
به سلامتی شکلات و خرما و آب‌معدنی‌ای که بردی سر جلسه‌ی کنکور!
به سلامتی سوال اول کنکور!
به سلامتی ۱۰ دقیقه‌ی آخر کنکور!
به سلامتی سوال‌های نخونده!
به سلامتی مراقب!
به سلامتی این صدای: وقت پاسخ‌گویی به سوالات علمی به پایان رسید!
به سلامتی اعصاب‌خردی و نا‌امیدی بعد از کنکور تو راه خونه!
به سلامتی تماس‌های تلفنی‌ای که با دوست‌هات داری و می‌فهمی مقدار ریدن‌شون بیش‌تر از تو بوده و کلی شاد می‌شی!
به سلامتی تولدی دوباره، فرصتی دوباره، کوفت دوباره… –> کنکور آزاد که روحی تازه در پیکر بی‌جان تمام بچه‌ها دمید!
و هزار‌ها سلامتی دیگه…
و در آخر به سلامتی نتایج کنکور که اومد! امیدوارم حق‌تون رو از کنکور گرفته باشید!
P.s : برگرفته از نوشته‌ی شخصی به نام داشی بهرام از گروه یاهو هتل دکتر حسابی، با دخل و تصرف بسیار کم

آدم حسود در طول زندگی‌ش آروم و قرار نداره، همون‌طور که مادری که بچه‌ش داره نصف شب تو تب می‌سوزه خواب نداره، همون‌طور که آدم اسهال به طور کلی شاش نداره.

خواب بودم، خواب هم می‌دیدم! (دو تا چیز محال!)
خواب دیدم در راهی طولانی (که احتمالاً از جاده‌ی ابریشم که گذشتم به این‌جا رسیده بودم)، مردی پیر و سپید مو را زیر سایه‌ی درختی در حال چپق کشیدن ملاقات کردم.
از او خواستم برای این مسیر طولانی مرا پندی دهد. پاسخ‌اش منفی بود. وعده‌ی زر دادم، وعده‌ی مشکی پر از آب و دست آخر به زور متوسل شدم؛ ولی افاقه نکرد. انگار از حوالی دنیا بسیار دور بود.
گفتم به نام خدا راهنمایی‌ام کن. گفت چه می‌خواهی؟ گفتم بگو این راه چگونه طی خواهد شد؟ گفت نخواهی دانست چون خود نیز نخواهی که بدانی.
یکه خوردم. من سراپا گوش و او…
از کجا دانی ای پیر دنیا دیده؟ من اکنون در برابر تو ایستاده‌ام و با تمام وجود می‌خواهم بدانم سرنوشت، دیگر چه نقشه‌ی شومی برای منِ پیاده‌پایِ جامه دریده‌یِ از نفس افتاده دارد.
لبخندی تلخ بر لبانش نشست. گویی برگی از نمایش‌نامه‌ی زندگی‌اش با بازی هنرمندی دیگر از نظرش گذشته باشد. لرزید… سپس گفت بنشین پسرم، تا بزرگترین درس زندگی را به تو بیاموزم.
در طول آن سفر خسته‌کننده اولین باری بود که برای استراحت گوشه‌ای توقف می‌کردم. نشستم. پیر کف دستانش را بر دو طرف سرم گذاشت و دو شستش را دایره‌وار به پیشانی‌ام مالید و گفت بخواب… آرام…
گفتنش لازم نبود… لحظاتی قبل به خوابی عمیق فرو رفته بودم. عمیق‌ترین خواب زندگی‌ام. عمیق‌تر از خواب غفلت و نادانی مردم…
خواب دیدم متولد شدم. صورتی را دیدم که همیشه آرزوی دیدن‌اش را داشتم. صورت دکتری که شد دست خدا، و مهر زندگی را زد به پای من بی‌نوا…
خواب دیدم مرا شستند، در حوله‌ای پیچیدند و دقایقی بعد همچون کالایی با ارزش به آغوش مادرم سپردند. آغوش مادرم عشقی چنان عظیم به من داد که تا پایان عمر نباید از بابت بذل و بخشش کردن‌اش به هر کس و ناکس نگران می‌بودم. پدرم… پدرم خوشحال بود… بالاخره بعد از روز‌ها و شب‌ها بی‌تابی و نگرانی برای حال من و مادرم آرام گرفت… با دو برابر شدن میزان اندوخته‌ی عشقم دیگر هیچ نگرانی‌ای از بابت هیچ چیز نبود…
خواب دیدم… لحظه به لحظه از لحظه‌ی تولدم را تا آینده خواب می دیدم… چه موقع اولین کلمه را گفتم… کی اولین قدم زندگی‌ام را برداشتم… کی به دبستان رفتم (با اشک)… کی اولین دوستم را پیدا کردم (شایان وزیری)… و… و کی اولین دوستم را از دست دادم… کی اولین ضربه را خوردم… کی اولین بار جواب کار خوبم با بدی داده شد… کی اولین نارو را خوردم… کی برای بار اول…… کی… کی… کی… کی…..
فریاد زدم… طاقت نداشتم… فریاد زدم طاقت ندارم… نمی‌خواهم دوباره شاهد احمقانه‌ترین نمایش دنیا به نام زندگی باشم، با بازی درخشان خودم در نقش اول…
ای پیر… ای دنیا دیده… معذور دار…
چیزی به نرمی بال فرشته به صورتم خورد و آرام از خواب بیدار شدم… زیر سایه‌ی درختی بودم… وسط جاده‌ای خشک… ناگهان به یاد آوردم از کجا آمده‌ام… تنها بودم… اثری از آن پیر نبود، گمانم همه‌اش خواب و خیال بود… صدایی آمد… صدای بال فرشته‌ای… و آن‌گاه متوجه‌ش شدم…
روی زمین در کنارم کاغذی بود… انگار سال‌های سال آن‌جا منتظر من بود… تا ببینم‌اش و بخوانم‌اش… نامه چنین بود :
پسرم! پایان کتاب زندگی‌ات را روزی می‌تونی درک کنی که برگ برگ آن را خوانده و به خاطر سپرده باشی. بدان که قبل از برداشتن قدم دوم در مسیر کوتاه ولی طاقت‌فرسای زندگی، باید قدم اول را با شهامت به پایان برده باشی. هرگاه توانستی قدم‌هایت را با شهامت برداری، خود خواهی فهمید چه چیز در این مسیر انتظارت را می کشد، آن‌گاه دیگر نیازی به من نخواهد بود تا کتاب زندگی‌ات را برایت ورق زنم، که تو خود هر لحظه به این مشغول خواهی بود؛
و این است مفهوم زندگی…
و آنگاه بار دیگر از خواب بیدار شدم؛ شایا وقت نهار شده…
کل اگر طبیب بودی سر خود دوا نمودی! با این‌که خودم این‌ها رو نوشتم ولی زیاد باورشون ندارم؛ اما از اون‌جایی که من لالایی رو وقتی می‌خوانم حسابی حفظ می‌شم، می‌تونم با هر کس و ناکسی سرش بحث کنم و سرسختانه از این باور‌ها و اعتقادات دفاع کنم و…
در ضمن طبق معمولِ تمامی افکار قلمبه سلمبه، این موضوع هم هنگام اجابت مزاج، به دستگاه گوارشی مغزم خطور کرد. فقط به دو دلیل شرمنده اگه یه خرده چرت و پرت شده؛
۱- حول و حوش ساعت ۵:۳۰ صبح تصمیم به قلم زدن افکارم گرفتم.
۲- به یاد ندارم تا به حال در حیات نکبت‌بار (بیش از ۳۰ دقیقه فکر کردم تا این واژه رو که در خور حیات‌م هست پیدا کنم) و ننگین‌ام چیزی جز چرت و پرت گفته باشم.
پاراگراف بالا یعنی این داستان از ضمیر ناخودآگاه‌ام سرچشمه گرفته که مربوط به اون یکی حیات‌ام هست که اصلن ننگین و نکبت‌بار نیست. پس هر گونه ارتباطی رو بین موضوع و افراد این داستان با خودم و شرایط زندگی‌ام انکار می‌کنم!
فعلاً بای
P.s : دروغ چرا؟ تا قبر آ آ آ آ! دو جمله از این نوشته © داشت، ولی خب کی به کی‌ه؟ من کپی‌رایتِ یه آدم نروژی رو با اون زبان درپیت‌ش رعایت کنم؟ هرگز!
P.s : خدا مرده است… ما او را به قتل رسانده‌ایم…
P.s : نگاشته شده در تاریخ ۲۷ / ۵ / ۱۳۸۶